மார்க்சியம் ஐரோப்பாவில் பிறந்த தத்துவம். ஐரோப்பாவில்
சாதி கிடையாது. எனவே மார்க்சியம் சாதியைப் பற்றி
அறிந்து இருக்கவில்லை. இது இயல்பானதே. எந்த ஒரு தத்துவமும்
பிரதேச எல்லைகளை மீறி, பிரபஞ்சம் முழுவதிலும் உள்ள 
அனைத்துச் சிக்கல்களுக்கும் தயார் நிலையிலான தீர்வுகளை
(READYMADE SOLUTIONS) வழங்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பே
அறிவியலற்றது (UNSCIENTIFIC).  

மார்க்ஸ் தம் கடைசிக் காலத்தில் இந்தியாவைப் பற்றி
அறிந்து கொள்ள விரும்பினார்.அதற்காக சம்ஸ்கிருத மொழியைக்
கற்கத் தொடங்கினார். ஏனெனில், இந்திய இலக்கியங்கள் யாவும்
சமஸ்கிருதத்தில்தான் இருந்தன. ஐரோப்பிய நூலகங்களில்,
குறிப்பாக பிரிட்டிஷ் நூலகங்களில் சம்ஸ்கிருத நூல்கள்தான்
இடம் பெற்று இருந்தன.ஆனால் அவற்றைக் கற்பதற்குள்
மார்க்ஸ் காலமாகி விட்டார். ( மார்க்சுக்கு தமிழ் பற்றி எதுவும் தெரியாது.
தமிழ் ஒரு செம்மொழி என்பதோ, திராவிட மொழிகளுக்கு
அதுதான் மூல மொழி என்பதோ, தென்னிந்தியாவைப் பற்றி
அறிந்துகொள்ள தமிழைத்தான் படிக்க வேண்டும் என்பதோ
மார்க்சுக்குத் தெரியாது. கால்டுவெல் வந்து சொன்ன பிறகுதான்
தமிழனுக்கே தமிழின் அருமை தெரிந்தது.)

இந்திய வரலாற்றில் பெரும்பகுதி, இந்தியாவுக்கு வந்த 
வெளிநாட்டு யாத்திரிகர்களின் பயணக் குறிப்புகளில் இருந்துதான் பெறப்பட்டது என்பது இங்கு கருதத் தக்கது. கிரேக்க யாத்திரிகர் 
மெகஸ்தனிஸ் ( கி.மு 350-290 காலக்கட்டத்தில்), சீன யாத்திரிகர்கள் 
பாஹியான் (கி.பி 399-413),யுவான் சுவாங் (கி.பி 634-645),
இஸ்லாமிய யாத்திரிகர்கள் அல் பெருனி (கி.பி 973-1048),
இபன் பதுதா (கி.பி 1304-1368) மற்றும் ஐரோப்பிய யாத்திரிகர்கள் 
ஆகியோரின் பயணக் குறிப்புகள் இந்திய வரலாற்றின் பகுதிகள்.

தமது இந்தியப் பயணத்தின்போது, சீன யாத்திரிகர் யுவான் சுவாங் 
வாரணாசி, வைஷாலி, பாடலிபுத்திரம், புத்தகயா , நாலந்தா, 
ஜலந்தர், லும்பினி, வங்கம் உள்ளிட்ட பல்வேறு இந்திய நகரங்களில் 
தங்கினார். சம்ஸ்கிருத மொழியில் இருந்த அறுநூறுக்கும் மேற்பட்ட 
புத்த மத நூல்களைச் சேகரித்தார் என்பது வரலாறு. ஆக, இந்தியாவைப் 
பற்றி அறிந்து கொள்ள உதவும் கருவியாக சமஸ்கிருதம் அன்று இருந்தது 
என்பது கண்கூடு.
  
மார்க்ஸ் சமஸ்கிருதத்தைக் கற்றுக் கொள்ள விரும்பினார் என்ற செய்தி 
தமிழ் வாசகர்கள் சிலருக்கு அதிர்ச்சியைத் தரலாம். இச்செய்தி குறித்து 
அவர்கள் ஐயமும் கொள்ளலாம். மார்க்சை ஆர்.எஸ்.எஸ் அனுதாபியாகச் சித்தரிக்கக் ,கட்டுரையாளர் முனைகிறார் என்றுகூட  நுனிப்புல் 
வாசகர்களும் சிந்தனைக் குள்ளர்களும் கருதலாம். அவற்றை எல்லாம்
தவிர்க்கவே முந்தைய பத்திகளில் தரப்பட்ட விளக்கம்.  

மார்க்ஸ் நீண்ட காலம் வாழ்ந்து இருப்பாரே ஆனால்,
சமஸ்கிருதத்தைக் கற்று இந்தியாவைப் பற்றி
அறிந்து இருப்பார். சாதியைப் பற்றியும் தீண்டாமையைப்
பற்றியும் அறிந்திருப்பார்; தீர்வும் சொல்லி இருப்பார்.
 ஆனால் அந்த வாய்ப்பை இயற்கை
மார்க்சுக்கும் வழங்கவில்லை; நமக்கும் வழங்கவில்லை.    

மார்க்சிய மூல ஆசான்களான மார்க்ஸ், எங்கல்ஸ்,லெனின்,
ஸ்டாலின், மாவோ ஆகியோரின் படைப்புகள் மலையளவு உள்ளவை.
உலகில் வேறு எந்தத் தத்துவத்துக்கும் இந்த அளவு
விளக்க நூல்கள் கிடையாது. மூல ஆசான்களின் முக்கியமான
படைப்புகள் பலவும் உலகின் பல மொழிகளிலும்
மொழிபெயர்க்கப் பட்டு உள்ளன. மூல ஆசான்கள் ஒவ்வொருவரின்
படைப்புகளும் தொகுப்பு நூல்கள் ( COLLECTED WORKS) என்றும்,
தேர்வு நூல்கள் ( SELECTED  WORKS ) என்றும் வகைவகையாகப் பிரசுரிக்கப் பட்டு உள்ளன. இவை தவிர, பிரசுரிக்கப் படாத ஆவணங்களும்
( UNPUBLISHED DOCUMENTS ) ஆவணக் காப்பகங்களில்
பாதுகாக்கப் பட்டு மக்களின் பார்வைக்குக் கிடைக்கின்றன.

என்றாலும், மலையாகக் குவிந்து கிடக்கும் இந்த நூல்களில்,
ஏதேனும் ஒன்றில் சாதியைப் பற்றி (ON CASTE ) ஏதேனும்
ஒரு சிறு குறிப்பாவது உள்ளதா என்றால் இல்லை என்பது
கண்கூடு.

"குடும்பம் தனிச்சொத்து அரசு ஆகியவற்றின் தோற்றம்" என்பது
எங்கல்சின் புகழ் பெற்ற நூல். ( THE ORIGIN OR FAMILY, PRIVATE
PROPERTY AND STATE BY FREDERICK ENGELS ). மகத்தான
சமூகவியல் ஆய்வு நூல். இந்த மகத்தான நூலை  எழுதிய
எங்கல்ஸ், சாதியின் தோற்றம் (  ORIGIN OF CASTE ) என்று
ஏதேனும் ஒரு நூலை எழுதி இருக்கிறாரா? இல்லையே!

ஆஸ்திரேலியப் பழங்குடிகள், ஐரோப்பியப் பழங்குடிகள்,
அவர்களின் சமூகப் பழக்க வழக்கங்கள், பண்பாடு ஆகியவை
குறித்து விரிவாக ஆராய்ந்து சமூகவியல் நூல்களைப் படைத்த
எங்கல்ஸ், இந்தியா பக்கம் கீழ்த்திசை நாடுகளின் பக்கம்
தம் பார்வையைத் திருப்பி இருக்கிறாரா என்றால், இல்லை என்பது
தெளிவு.

என்றாலும், இவை மார்க்ஸ் எங்கல்சின் குறைகள் அல்ல.
வேண்டுமென்றே திட்டமிட்டே இந்த மூல ஆசான்கள்
இந்தியாவை, கீழ்த்திசை நாடுகளைப் புறக்கணித்தனர் என்று
எவரேனும் கூறினால், அது அபத்தத்தின் உச்சம்.

மார்க்சும் எங்கல்சும் மனிதர்கள்; மாமனிதர்கள். கடவுள்கள் அல்ல; மந்திரவாதிகள் அல்ல. மந்திரக் கம்பளத்தில் பறந்து உலகெங்கும்
சுற்றித் திரிந்து, மொழிகளைக் கற்று, நூல்களைக் கற்று, 
ஆராய்ச்சி செய்து, மனித குலத்தின் அனைத்துச்
சிக்கல்களுக்கும் அவர்கள் தீர்வு வழங்கி இருக்க வேண்டும்
என்பது இயலாத ஒன்று. ஏனெனில் அது தனிமனித ஆற்றலின்
குறுகிய எல்லைக்குள் அடங்கி விடக்கூடியது அல்ல.

மார்க்சும் எங்கல்சும் ஜெர்மானியர்கள். மார்க்சியம் ஐரோப்பாவில்
பிறந்த தத்துவம். மார்க்சுக்கும் ஏங்கல்சுக்கும், பிரதானமாக,
ஐரோப்பாவே உலகம். ஐரோப்பாவுக்குக் கிழக்கே உள்ள
கீழ்த்திசை உலகம் பற்றி அவர்களுக்குத் தெரியாது.

புத்த மத நூல்கள் பற்றியோ புத்தரின் தத்துவங்கள் பற்றியோ
மார்க்சும் எங்கல்சும் அறிந்து இருக்கவில்லை. கீழ்த்திசை நாடுகளின்
அறிவுச் செல்வங்கள் ( TREASURE HOUSE OF KNOWLEDGE )
பற்றி அவர்களுக்கு எதுவும் தெரியாது. கிரேக்கத்தின் தொன்மையான
அறிவுச் செல்வங்கள் பற்றி அறிந்து, அவற்றில் ஆழ்ந்த புலமை
பெற்ற அவர்கள் இருவருக்கும், கிரேக்கத்தையும் விடத்
தொன்மையான கீழ்த்திசை உலகின் தத்துவ ஞானம் மற்றும் மரபு
பற்றி எதுவும் தெரியாது.

லூத்விக் ஃபாயர்பாக் என்ற ஜெர்மானிய அறிஞரின்
பொருள்முதல்வாதத்தை மேம்படுத்தி, அதையே மார்க்சியத்தின் பொருள்முதல்வாதமாக ஆக்கிக் கொண்ட மார்க்சும் எங்கல்சும்
இந்தியாவின் பொருள்முதல்வாத ஞானம் பற்றி
அறிந்து இருக்கவில்லை.
          
ஃ பாயர்பாக்கின் பொருள் முதல்வாதத்தைவிடச் சிறந்த,
தொன்மையான, மூலச்சிறப்புள்ள இந்தியப் பொருள்முதல்வாதம்
பற்றியோ, இந்தியத் தத்துவஞான மரபே பொருள்முதல்வாத
மரபுதான் என்பது பற்றியோ மார்க்சும் எங்கல்சும் அறிந்து
இருக்கவில்லை.    

எனவே, மார்க்சியம் என்பது சாராம்சத்தில், ஐரோப்பியத்
தத்துவமே. அது கீழ்த்திசைத் தத்துவம் அல்ல.

MARXISM ESSENTIALLY IS A WESTERN PHILOSOPHY, AND NOT AN
EASTERN PHILOSOPHY.

எனவே இந்தியத் துணைக் கண்டத்துக்கே உரித்தான,
சாதி, சாதியம், தீண்டாமை, சாதியப் படிநிலை அமைப்பு,
சாத்திய சடங்காசாரங்கள்   ஆகிய சிக்கல்கள் குறித்து
மார்க்சியத்தில் ஒரு சிறு குறிப்பு மருந்துக்குக் கூட இல்லை.

இதுவரை, மார்க்சிய மூல ஆசான்களின் படைப்புகளில்
சாத்தியம் குறித்து எதுவும் இல்லை என்பதை விரிவாகப்
பார்த்தோம். இனி இந்திய மார்க்சியர்களின் சாதி குறித்த
புரிதல் பற்றி அடுத்த கட்டுரையில் விரிவாகப் பார்ப்போம்.

**************************************************************************

(1) மார்க்சியத்தில் சாதியத்துக்குத் தீர்வு உள்ளதா?
-----------------------------------------------------------------------------------------
தொடர் கட்டுரை-1; மார்க்சிய சிந்தனைப் பயிலகம் 
------------------------------------------------------------------------------------------
மார்க்சியம் ஐரோப்பாவில் பிறந்த தத்துவம். ஐரோப்பாவில்
சாதி கிடையாது. எனவே மார்க்சியம் சாதியைப் பற்றி
அறிந்து இருக்கவில்லை. இது இயல்பானதே. எந்த ஒரு 
தத்துவமும் பிரதேச எல்லைகளை மீறி, பிரபஞ்சம் 
முழுவதிலும் உள்ள அனைத்துச் சிக்கல்களுக்கும் தயார் 
நிலையிலான தீர்வுகளை (READYMADE SOLUTIONS) வழங்கும் 
என்ற எதிர்பார்ப்பே அறிவியலற்றது (UNSCIENTIFIC).  

மார்க்ஸ் தம் கடைசிக் காலத்தில் இந்தியாவைப் பற்றி
அறிந்து கொள்ள விரும்பினார்.அதற்காக சம்ஸ்கிருதம் 
கற்கத் தொடங்கினார். ஏனெனில், இந்திய இலக்கியங்கள் யாவும்
சமஸ்கிருதத்தில்தான் இருந்தன. ஐரோப்பிய நூலகங்களில்,
குறிப்பாக பிரிட்டிஷ் நூலகங்களில் சம்ஸ்கிருத நூல்கள்தான்
இடம் பெற்று இருந்தன.ஆனால் அவற்றைக் கற்பதற்குள்
மார்க்ஸ் காலமாகி விட்டார்.

மார்க்சுக்கு தமிழ் பற்றி எதுவும் தெரியாது.
தமிழ் ஒரு செம்மொழி என்பதோ, திராவிட மொழிகளுக்கு
அதுதான் மூல மொழி என்பதோ, தென்னிந்தியாவைப் பற்றி
அறிந்துகொள்ள தமிழைத்தான் படிக்க வேண்டும் என்பதோ
மார்க்சுக்குத் தெரியாது. கால்டுவெல் வந்து சொன்ன பிறகுதான்
தமிழனுக்கே தமிழின் அருமை தெரிந்தது.

இந்திய வரலாற்றில் பெரும்பகுதி, இந்தியாவுக்கு வந்த 
வெளிநாட்டு யாத்திரிகர்களின் பயணக் குறிப்புகளில் இருந்துதான் பெறப்பட்டது என்பது இங்கு கருதத் தக்கது. கிரேக்க யாத்திரிகர் 
மெகஸ்தனிஸ் ( கி.மு 350-290 காலக்கட்டத்தில்), சீன யாத்திரிகர்கள் 
பாஹியான் (கி.பி 399-413),யுவான் சுவாங் (கி.பி 634-645),
இஸ்லாமிய யாத்திரிகர்கள் அல் பெருனி (கி.பி 973-1048),
இபன் பதுதா (கி.பி 1304-1368) மற்றும் ஐரோப்பிய யாத்திரிகர்கள் 
ஆகியோரின் பயணக் குறிப்புகள் இந்திய வரலாற்றின் பகுதிகள்.

தமது இந்தியப் பயணத்தின்போது, சீன யாத்திரிகர் யுவான் சுவாங் 
வாரணாசி, வைஷாலி, பாடலிபுத்திரம், புத்தகயா , நாலந்தா, 
ஜலந்தர், லும்பினி, வங்கம் உள்ளிட்ட பல்வேறு இந்திய 
நகரங்களில் தங்கினார். சம்ஸ்கிருத மொழியில் இருந்த 
அறுநூறுக்கும் மேற்பட்ட புத்த மத நூல்களைச் சேகரித்தார் 
என்பது வரலாறு. ஆக, இந்தியாவைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள 
உதவும் கருவியாக சமஸ்கிருதம் அன்று இருந்தது.
  
மார்க்ஸ் நீண்ட காலம் வாழ்ந்து இருப்பாரே ஆனால்,
சமஸ்கிருதத்தைக் கற்று இந்தியாவைப் பற்றி
அறிந்து இருப்பார். சாதியைப் பற்றியும் தீண்டாமையைப்
பற்றியும் அறிந்திருப்பார்; தீர்வும் சொல்லி இருப்பார்.
 ஆனால் அந்த வாய்ப்பை இயற்கை மார்க்சுக்கும் வழங்க
வில்லை; நமக்கும் வழங்கவில்லை. (தொடரும்) 
------------------------------------------------------------------------------------------------

மார்க்சிய கனவான்களே, பதில் சொல்லுங்கள்!
----------------------------------------------------------------------------
கேள்வி-1: பெரியாரும் அம்பேத்காரும் சீர்திருத்தவாதிகளா 
அல்லது வர்க்க எதிரிகளா?
கேள்வி-2:  மார்க்சியம் சீர்திருத்தங்களை (REFORMS) ஏற்றுக் 
கொள்கிறதா, அல்லது எதிர்க்கிறதா?
கேள்வி-3: பெரியார்-அம்பேத்காருக்கும் மார்க்சியத்துக்கும் 
இடையிலான முரண்பாடு, நட்பு முரண்பாடா அல்லது 
பகை முரண்பாடா? 
**
கோட்பாட்டு ரீதியிலான இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதில் 
சொல்லுங்கள்! இலக்கற்ற அர்த்தமற்ற விவாதங்களைத் 
தவிர்த்து விட்டு, நேரடியான இந்தக் கேள்விகளுக்குப் 
பதில் சொல்லுங்கள். 

1925இல் பெரியார் சுயமரியாதை இயக்கத்தைத் தொடங்கினார்.
அப்போது இந்தியாவில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உருவாகி
இருக்கவில்லை. இந்திய சமூகச் சிக்கல்களை ஆராய்ந்து,
ஒரு குறிப்பான வேலைத்திட்டத்துடன் செயல்பட ஆரம்பித்தார்
பெரியார். அதுபோலவே அம்பேத்கார். பெரியாரும் அம்பேத்காரும்
கம்யூனிசத்தை ஏற்கவில்லை என்பது உண்மையாகவே
இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். அவர்கள் கம்யூனிசத்தின் எதிரிகளா
என்று பார்த்தால் இல்லை என்பதை நாடறியும்.
**
இங்கு கேள்வி இதுதான். பெரியார்+அம்பேத்கார் versus மார்க்சியம்
என்று எடுத்துக் கொள்வோம். இதில் உள்ள முரண்பாடு,
நட்பு முரண்பாடா அல்லது பகை முரண்பாடா என்பதுதான் கேள்வி.
சாதி வெறி பிடித்த  CPI, CPM கட்சிகளின் போலி மார்க்சிஸ்ட்கள்
பெரியாரியத்துக்கும் மார்க்சியத்துக்கும் இடையில் ஒரு
பகை முரண்பாட்டைக் கற்பித்தார்கள். நேச சக்தியை எதிரியாகக்
கருதினார்கள். இதனால் பார்ப்பனீயம் வளர்ந்தது; மார்க்சியம்
தாழ்ந்தது.  

பெரியாரும் அம்பேத்காரும் இந்த நாட்டின் மகத்தான
சீர்திருத்தவாதிகள். மார்க்சியம் சீர்திருத்தங்களை (REFORMS)
ஒருபோதும் எதிர்த்ததில்லை.பூணூல் ஆதிக்கத்தின் சின்னம்
என்றார் பெரியார். அது தவறு என்று மார்க்சியம் கருதுகிறதா?
இல்லை. ஆனால், இந்திய மார்க்சியர்கள் (CPI, CPM) சாதி
ஆதிக்கத்தை எதிர்ப்பதில் மிகவும் பின்தங்கி நின்றனர்
என்பது கசப்பான வரலாறு.
**
மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் பொலிட்பீரோ உறுப்பினராக இருந்த
சோம்நாத் சட்டர்ஜி அவர்கள் தம் பேரப்  பிள்ளைகளுக்கு
விழா நடத்திப் பூணூல்  போட்டார். பெரியார் பூணூலை
அறுக்கிறார். சட்டர்ஜி பூணூலை அணிவிக்கிறார்.
இதில் எது சரி?     

"Apodictic" or "apodeictic" (Ancient Greek: ἀποδεικτικός, "capable of demonstration") is an adjectival expression from Aristotelean logic that refers to propositions that are demonstrable, that are necessarily or self-evidently the case or that, conversely, are impossible.^[1] Apodicticity or apodixis is the corresponding abstract noun, referring to logical certainty.

Apodictic propositions contrast with assertoric propositions, which merely assert that something is (or is not) the case, and with problematic propositions, which assert only the possibility of something being true. Franz Brentano writes in The True and the Evident, "judgments may be either assertoric or apodictic. Assertoric judgments are judgments which are possibly true but are unproven." Apodictic judgments are judgments which are clearly provable and logically certain. For instance, "Two plus two equals four" is apodictic. "Chicago is larger than Omaha" is assertoric. "A corporation could be wealthier than a country" is problematic. InAristotelian logic, "apodictic" is opposed to "dialectic," as scientific proof is opposed to probable reasoning. Kant contrasts "apodictic" with "problematic" and "assertoric" in the Critique of Pure Reason, on page A70/B95.

The expression "apodictic" is also sometimes applied to a style of argumentation in which a person presents his reasoning as being categorically true, even if it is not necessarily so. An example of such a usage might be: "Demonstrate less apodicticity! You haven't considered several facets of the question."

Analysis You are here:orfonline.org » Publications » Analysis Sankararaman Murder Case: What's happening? N Sathiya Moorthy 05 May 2005 In yet another bizarre turn to the Sankararaman murder case, the Tamil Nadu police have arrested Mutt manager Sundaresa Iyer and junior pontiffs brother Raghu under the anti-drugs law. They have now been charged with conspiring to murder construction contractor Ravi Subramaniam, who has turned approver in the Sankararaman murder case, in which the two Kanchi Shankaracharyas are the main accused. The current arrest does not make any difference to the jailed status of Iyer and Raghu. If anything, this would mean that the two could not be let off even if the Madras high court passes favourable orders on their petitions for quashing their one-year detention under the Goonda Act. As only a co-accused, bail for them is a near possibility what with the courts enlarging the two Shankaracharyas in the Sankararaman murder case and the Radhakrishnan assault case. But the Narcotic Drugs and Psychotropic Substances (NDPS) Act bars bail for those involved in cases of more than 15-grams drug recovery. In this case, the police claim to have recovered three kilograms of cannabis from Akilan, the co-accused who has confessed to a conspiracy involving Sundaresa Iyer, Raghu and Kadhiravan, named as the leader of the gang that killed Sankararaman. According to the police, Sundaresa Iyer, Raghu and Kadiravan had conspired with Akilan and another co-inmate of the central prison, Chennai, for eliminating Ravi Subramanian. Enlarged on bail on April 18, Akilan had approached a person in Chennai, who gave him the money to procure cannabis from Tirupati. The police claim that Akilan had mentioned the conspiracy in the course of his interrogation after being picked up during a routine check-up. Akilan and the other jail-inmate are not associated with the Kanchi mutt cases.  While not questioning the drugs case against some of the key accused in the sensational Sankararaman murder case, senior police officials in the state caution against over-kill by their over-ambitious junior colleagues. "We need to remember that the entire nation is watching and that the Supreme Court is also seized of the matter. We should not do anything that the public could interpret as over-doing or the courts conclude as doubtful," says a senior official, not associated with the Kanchi cases.   As other senior officials point out, the drugs case against Sundaresa Iyer & Co comes at a time when the Supreme Court is already seized of a near-similar case against a Madurai-based girl, Serena, and her mother. The local media had carried photographs of Serena with M Natarajan, husband of Sasikala, the live-in confidante of chief minister Jayalalithaa and attributed other motives for the arrest.  Arguing the bail plea for the daughter-mother duo in the Supreme Court, senior counsel Kapil Sibal pointed out that the girl would have required all her life and more to amass the kind of wealth and purchase the quantum of drugs that the police claim to have recovered from her possession. The apex court has granted bail and stalled the Madurai court from trying the case. The main petition for quashing the trial proceedings is still pending before the Supreme Court.  Before Serena, Jayalalithaas one-time foster-son V N Sudhagaran had been arrested under the drugs law. So was her one-time aide and media consultant, Bhaskaran. During Jayalalithaas first term as chief minister, the Chennai police had detained Muthu, a one-time personal aide of her political mentor, the late M G Ramachandran, on charges of possessing drugs at the MGR Memorial in the city. The courts later acquitted Muthu. Before vanishing from the scene, Muthu, in media interviews, charged the powers-that-be with foisting a false case against him.  "With this background, the state police has to do more than convincing the courts of the genuineness of the drugs case against the trio now," says a police officer. "One wrong step and neither the political class nor the higher judiciary is going to take kindly to the current exercise." In this context, other sources refer to the state government filing a POTA case against the MDMK supremo Vaiko and Tamil journalist Nakkeeran Gopal. Quips a senior leader of the opposition DMK: "Whatever be the justification for their detention under POTA, the detention, instead of black-balling Vaiko made him that much more popular - if that was the intention of the decision-makers in the first place."  Adds a legal expert in this regard: "The higher judiciary is not going to like political and istrative processes that tend to render existing laws irrelevant by doubtful application. Given the fact that POTA has been annulled by Parliament and that the sensational Serena case is due for final disposal, some of us are keeping our fingers crossed on the matter as a whole."  Incidentally, the fresh case against Sundaresa Iyer, Raghu and Kadiravan comes in the midst of the district and sessions judge at Chingleput posting the Sankararaman murder case for further hearing on June 16, when the court reopens after summer vacation. Pending the Supreme Court orders in Sankaracharya Jayendra Saraswatis plea for transferring the case out of Tamil Nadu, the trial is likely to commence soon thereafter. The alternative may be for the state government to get the case transferred to the fast-track court at Chingleput, which has had the record of completing a murder trial in less than seven weeks.  The author is Honorary Director, Observer Research Foundation-Chennai Chapter.  Courtesy: Sahara Time, New Delhi, May 10-16, 2005.  * Views expressed in this article are those of the author and do not necessarily reflect those of Observer Research Foundation.